Joep’s beslommeringen: Melkkoeien

Melkkoeien zijn ontzettend belangrijk. Behalve dat zij melk geven waarmee allerlei zuivelproducten worden gemaakt, worden zij te pas en te onpas ook nog gebruikt voor allerlei andere doeleinden. Koeien worden gemolken door boeren, die op hun beurt weer worden uitgemolken door supermarktketens.

De overheid heeft haar eigen melkkoeien, die gemolken worden wanneer zij weer eens ergens geld tekort komen. Den Haag heeft onder andere al jaren de heilige koe die er voor zorgt dat men in Nederland met uitzondering van de Scandinavische landen, de duurste auto’s van Europa rijdt.

Op gemeentelijke niveau hebben zij ook een melkkoe met de toepasselijke naam OZB, die jaarlijks het gapende gat moet vullen in de begroting van de lokale overheid. De gemeente Montferland vormt hierop geen uitzondering en is inmiddels een van de duurste gemeenten in de omgeving.

Burgers vormen samen de grootste melkkoe van de gemeenschap. Net als koeien in een stal, wachten zij gelaten op hun beurt om dagelijks leeggezogen te worden ten behoeve van het maatschappelijk welzijn. Dat dit gebeurt omdat de overheid het geld met bakken over de balk smijt vanwege kapitale blunders op bijvoorbeeld het gebied van ICT of wanstaltige niet noodzakelijke projecten en onzinnige subsidies, daar hoor je bijna niemand over. Koeien zijn blijkbaar doof of ondervinden waarschijnlijk op enige wijze genot in het feit dat zij dagelijks worden leeggezogen, waarbij het hoe en waarom ondergeschikt wordt.

Ik ben blij dat honden niet worden gemolken. Alhoewel, als ik bedenk dat wij de enige huisdieren zijn die belasting moeten betalen, terwijl wij zeker niet de grootste vervuiler zijn. Dat bijvoorbeeld katten en paarden overal hun behoefte mogen doen en wij dit moeten doen op een veldje van één vierkante meter, vraag ik mij weleens af of wij toch een gemeentelijke melkkoe zijn.

‘Melkkoeien geven geduldig hals en kop, als men hen de keel wil strikken!’

Facebooktwittergoogle_plus

Natasja Scheerder
Over de schrijver
Natasja Scheerder was twaalf jaar werkzaam als journalist voor diverse huis-aan-huis kranten van Wegener. Sinds juni 2012 heeft ze haar eigen tekstbureau Tekst by Tas. De lokale journalistiek bleef echter trekken. In januari 2014 lanceerde ze daarom haar eigen online krant Stem van Montferland.